48 uur na de verstuiking heeft de enkel alle kleuren van de regenboog. Om toch een beetje te kunnen genieten vandaag was ik als supporter meegegaan met vrouwtje Carine naar de Abdijentocht in Averbode. Bij ideaal loopweer finishte ze in 1u26'. Dirk Lynen , onze loopvriend die we in New York leerden kennen liep naar een mooie 1u16'. Voor de volgende dagen is rusten nog de boodschap,
De dag voor dat er een wedstrijd periode zou volgen heeft de tegenslag weer toegeslagen. Tijdens een half uurtje loslopen heb ik in het bos mijn linkerenkel zwaar verstuikt. Op dit moment is die zo dik als een tennisbal. Zeer spijtig , want in 2012 zette ik een onafgebroken loopreeks neer van 136 dagen. Morgen stond de avondjogging in Wechelderzande gepland, donderdag de Abdijentocht (Averbode-Tongerlo) en zondag de stadsloop in Gent. Meer dan waarschijnlijk zal ik wel enkele dagen niet kunnen lopen , hopelijk kan fietsen al zeer snel ! Tegenslag dus , wachten op ontzwelling van de enkel en de genezing. Om 8u45 stond ik vanmorgen met de fiets klaar bij een mooi lentezonnetje, net over de grens in Duitsland in het begin van het Eifelgebergte. De zon deed deugd aan de spieren na alle regenellende van de voorbije weken. Vanuit Pronsfeld ging het vlak naar Waxweiler, waar de voet ligt van de eerste klim van de dag , die naar Krautscheid. Bijna 5km klimmen , rechtdoor (kenmerkend voor deze streek) , de vier haarspeldbochten brachten toch wat afwisseling. Boven op de top kreeg ik als beloning een mooi uitzicht over de streek. De klim zelf is niet al te lastig, nergens gaat het steiler dan 7%. Afdalen en terug langs de dezelfde weg richting startplaats. Daar ligt de voet van de 13km lange klim naar de bijna 700m hooggelegen Schwarzer Mann. 13km gemiddeld aan bijna 3% , de eerste kilometer zit daar ver boven (tot 10%). Iets later rij ik bijna vlak op een plateau van ontelbare windmolens, wat een uitzicht ! In het mooi gelegen dorp Brandscheid stijgt de weg via enkele bochten terug naar de 8% . De laatste 4km is één lange asfaltweg rechtdoor , doorheen de uitgestrekte wouden. Op de top staat Blockhaus Schwarzer Mann. Ik drink er een koffie (en krijg alleen suiker erbij ..) op het terras , voor de eerste keer dit jaar in korte mouwen en korte broek, want de thermometer heeft intussen de kaap van de 20° gehaald en de zon is nog altijd van de partij. Na een leuke en lange afdaling stap ik terug de wagen in om een uurtje later te starten met de fiets in Eupen , richting Monschau , voor de 11km klim (3% gemiddeld) naar Mützenich. De weg is bijna 11km kaarsrecht en zeker voor 7km van zeer slechte kwaliteit. De top ligt in een prachtig vennengebied op de grens België / Duitsland. Ik neem ook de afdaling in de andere richting en net voor Monschau maak ik rechtsomkeer. Langs deze weg is de klim een kleine Vogezencol. Bochtig , breed en mooi groen van de grasvelden. Mützenich is ook geen onaardig dorp. De afdaling gaat terug richting Eupen, het gehobbel van het slecht wegdek valt al bij al nog mee. Als extraatje klim ik in Eupen nog naar de Barrage van de Vesder. Een mooi stuwmeer dat zeker kan wedijveren qua schoonheid met dat van de Gileppe. De rit zit erop , drie BIGS zijn beklommen en het gemiddelde is goed (24,8km/u voor 106km en 1400 hoogtemeters). Foto's kan je bekijken op deze site bij "fietsfoto's 2012". Via een sponsor raakten we aan een nummer voor de Antwerp 10 miles. Anders dan vorig jaar (1u12') startte ik dit jaar wel een beetje ambitie. Bedoeling was om zo dicht mogelijk bij de 15km/u te geraken, wat me al zeer tevreden zou stellen na afloop. Wegens een hoog startnummer kon ik niet vooraan starten, alhoewel ik daar wel een mouw kon aanpassen door een sticker te gaan halen , maar vooraf niet meer over nagedacht had. Eens voorbij de startlijn was vlot vertrekken geen probleem, echter tot de 9de kilometer heb ik veel geslalomd tussen de lopers door en de buitenbochten genomen om niet vast te raken. Uiteraard blijft deze wedstrijd speciaal, ze is er echter niet sneller op geworden sinds de start op linkeroever is. Drie tunnels (Kennedy, Bolivard en Waasland) dat kan tellen als kuitenbijters. Vooral die laatste weegt zwaar door met de finish in zicht. Ambiance en volk genoeg langs het parcours, ik had er weinig oog voor deze keer. Zeer geconcentreerd en kop vooruit, om zo scherp mogelijk te eindigen. De tussentijden waren snel juist; tot mijn verbazing hield ik zeer goed het tempo van 4'/km aan. Op het lange stuk naast de kaaien zette ik nog eens flink door , niet makkelijk want juist daar is het parcours erg smal. Dat werd dus soms remmen en dan weer optrekken, een echte interval koers. Detailkritiek want ik was na de aankomst uitermate content met mijn 1u05'13" en de 421ste plaats. Het recht op een goeie startplaats volgend jaar is daarmee een zekerheid. Niet dat het zoveel zou uitgemaakt hebben, maar met een goeie startplaats zou 1u04' er zeker ingezeten hebben. Ik kan echter zeer goed leven met deze uitslag, weer een stap verder vooruit en vanwege het parcours en de sfeer een onvergetelijke race. Precies 187 dagen na de halve marathon van Brussel achtte ik me klaar om nog eens een startnummer op te spelden. Dit jaar liep ik 800km op drie maanden tijd, een goeie basis om te kunnen starten voor een behoorlijk resultaat. Binnen de 40 minuten blijven zou me al tevreden stellen. De lat mag ook niet te hoog meer gelegd worden als je bijna 47 bent. Deze keer kozen we voor zekerheid door goed op tijd naar de inschrijving te rijden , de organisatie was dit jaar zeker op en top uitstekend. Geen file aan de inschrijvingstafel, veel vrijwilligers en helpers , goeie seingevers en een zeer mooi parcours. Lichte euforie na de eerste kilometer, doorkomst in 3'46", hoe lang is het geleden dat ik nog eens tegen 16km/u liep? De eerste wedstrijdhelft gaat via Zandhoven dorp richting Viersel en de wind lekker in de rug, opschuiven is de boodschap. Het loopt lekker, in heel de wedstrijd is er geen enkele andere loper mij voorbijgelopen, dat is al de eerste positieve vaststelling. Tussen km 5 en 8 komen er enkele zware stukken aan; zijwind naast het Alberkanaal richting Antwerpen , in Massenhoven dorp de wind pal op de neus; enige negatieve aan het weer dat verder ideaal is (10° en droog). Ik matig het tempo, traagste km in 4'08" en versnel de laatste 3km terug naar gemiddeld 3'54" a 3'56"/km. Alles uit de kast op de atletiekpiste om te finishen in 39'10". Tevreden dus over het heroptreden. Conclusie: basis is er , uithouding ook, het wordt de komende weken werken aan meer weerstand en snelheid, uiteraard gematigd en stap voor stap. Ik voelde me als een vis in het water vandaag en draag deze wedstrijd op aan één van mijn grootste supporters ooit , mijn drie maanden geleden overleden moeder. Zes uur is vroeg voor een zaterdagmorgen, maar gisteren trotseerde ik toch dit vroege uur om me te reppen naar de startplaats van de Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen. Op uitnodiging van de Van Parijs brothers (Dieter en Maarten) gingen we van start in een toen al gezellig druk Oudenaarde voor de cyclo van 138km. 16 hellingen en enkele pittige kasseistroken stonden op het menu. Een kasseirijder ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden, maar enkele nuttige tips helpen toch wel. Handen losjes op het stuur en een niet al te klein verzet helpen me aan een redelijk tempo en heelhuids door de Paddestraat , Haaghoek en Steenbeekdries. Van die laatste ligt de afdaling naar de Stationstraat er echt wel slecht bij. De eerste lus brengt ons langs de mooie Zwalmstreek en de Molenberg, niet onoverkomelijk als eerste helling. De geasfalteerde hellingen liggen me het best, Berendries op kop, Valkenberg, Varent en Foreest. Op de Koppenberg dien ik even af te stappen, te veel volk op een hoopje en mensen die echt niet kunnen sturen zorgen hiervoor. De drukte valt uiteindelijk nog mee en overal kunnen we redelijk doorrijden. Vanaf km 110 is het beste eraf , maar niet alleen bij mij. De finale gaat in met de Oude Kwaremont en opvallend veel VIP tenten en de Paterberg, ondanks de kasseien toch een favoriete helling voor mij. Nog 13km naar de finish in Oudenaarde met een stevige zijwind, hier zullen de profs ook moeten knokken. Het weer was goed, het bleef heel de tijd droog, maar de temperatuur mocht gerust iets hoger geweest zijn. Al bij al is deze eerste echte toertocht die ik ooit deed van deze omvang me goed bevallen, de spierkater nadien niet nagelaten. Thuisgekomen nog enkele kilometers losgelopen en zo ben ik wat het lopen betreft nog altijd ongeslagen dit jaar. Nu enkele dagen recupereren en dan op weg naar de eerste loopwedstrijd van 2012 ? Normaal gezien zou de ik koersfiets nog een maand aan de kant laten staan, maar een georganiseerde rit op het einde van maart beslist daar anders over.Vandaag de koe dus bij de horens gevat en voor de eerste keer dit jaar koers gezet richting Hageland. Via Zichem ging het langs de Vinkenberg in Kaggevinne , waar het uitzicht elke keer weer fantastisch is. Langs de Eggersberg reed ik dan Scherpenheuvel binnen, waar het nog drukker was dan anders op een zaterdag, want de jaarlijkse kermis werd al volop bezocht. Ons moeder zou vandaag 84 jaar geworden zijn en dus vond ik het tijd om dat even te gedenken met een kaarsje aan te steken naast de basiliek. Gelukkige verjaardag moeder... Een mooie afdaling volgde richting Zichem waar ik traditioneel mijn cappucino dronk in Cafe Central, om niet lang daarna door te stomen naast de spoorweg naar de Poggio van Diest, het Grasbos. Even op de tanden bijten en recht op de pedalen, rustig aan deze keer en tijd genomen om eens wat foto's te nemen al rijdend. Via de gekende weg reed ik dan richting Vorselaar, met de wind goed voelbaar. Het was een aangename dag (temperaturen tot 14°) en met bijna 94km op de teller en een gemiddelde van 27km/u kon ik zeer goed leven. Nadien nog een kwartiertje gaan lopen en dan genieten van een rustige zaterdagavond. Foto's van deze fietstocht kan je vinden bij foto's (fietsfoto's 2012). Alle dagen gelopen in februari, maar dat ging niet altijd van een leien dakje... Eerst was er de sneeuw en de vrieskou, daarna de ontsteking van de wijsheidstand met bijhorende antibiotica en dezer dagen heerst de griep in huis. De beestjes hebben mij (voorlopig) nog niet te pakken, maar de schrik zit er wel in. Rustig aan doen op training dus en voldoende rust nemen tussendoor. De voorbije maand kwam ik uit op 212km, niet echt super veel , maar in vergelijking met vorig jaar heb ik na twee maanden 340km meer gelopen. De geplande wedstrijden in februari werden even uitgesteld, hopelijk kan ik maart ook goed doorkomen en een beetje trainen in plaats van een half uurtje loslopen. Op 24 februari werd de koersfiets voor de eerste keer van de haak gehaald dit jaar, nog een paar graden meer , zonneschijn, en ook die benen beginnen te kriebelen. Reeds enkele weken zat ik met zeurende tandpijn. Kwam daar nog bovenop dat ik vorige zondag met een verkramping in de hamstring te maken kreeg, waardoor ik de laatste 8km van mijn 20km lange duurloop zeer rustig moest afleggen. Maandag naar de tandarts geweest en er zat niks anders op dan een ontstekende wijsheidstand te laten trekken. Dit gebeurde gisteren zeer vakkundig in het ziekenhuis van Lier. Deze week ben ik wel elke dag blijven lopen , zij het heel beperkt tot een half uurtje maximum. Dat de spierproblemen die ik de afgelopen weken had een gevolg waren van die ontstoken tand lijdt volgens de behandelende arts geen twijfel. De kleine kwaaltjes (verkrampingen, lichte onstekingen) zouden binnen enkele dagen verdwenen moeten zijn. Enkele nieuwe verhalen zijn gepost. Het lang verwachte verslag van de New York City marathon en bij de rubriek "fietsverhalen 2007-2010" een verslag uit Zuid Tirol (2007) en de Franse Alpen (2008). |
